donderdag 10 december 2015

Wat een raar volk zeg!

Rond twee uur stap ik gauw in de auto! Ik heb net nog een uur om de boodschappen te gaan doen voordat ik mijn kanjers weer van school kan gaan halen. Met het idee dat de wereld er voor iedereen best wel leuker uit kan gaan zien, als we maar wat aardiger voor elkaar zijn, start ik de motor en rij de straat uit. Onderweg naar de supermarkt rijdt onze bekende paardenman voor ons met zijn paard en wagen. Aangezien ik nog steeds in de ''wereld verbeterende stemming'' zit jaag ik de man niet op en blijf ik er netjes met enige afstand achter rijden.

In welke stemming ik ook ben ik kan er overigens toch niet langs dus ik wacht op het moment dat we de bochten voorbij zijn en ik weer een beetje overzicht krijg. Ondertussen is een auto achter mijn met gas op zijn plank een inhaal manoeuvre aan het doen en het lukt hem net om in de bocht in te gaan halen. Terwijl ik mompel dat die kerel ook wel even wat meer geduld kan hebben zoek ik de ruimte om ook maar eens voorbij te gaan. Wat een haast hebben alle mensen tegenwoordig terwijl ik ook maar even een blik op de klok werp.

In de supermarkt aangekomen snuffel ik eerst even tussen de plantjes om te kijken of er nog leuke hebben dingetjes tussen staan. Terwijl ik me realiseer dat ik toch echt maar een uurtje heb die ondertussen ook al flink is ingegaan rij ik mijn kar toch maar snel naar de toegangspoortjes om mij vervolgens eerst lang de aanbiedingen te manoeuvreren. Het is ongelooflijk druk en dat terwijl de kerstdagen echt nog even op zich laten wachten.

Terwijl mijn karretje zich vol laadt met fruit en aanbiedingen rij ik langzaam richting middenpad. Ik zie een man met zijn kleine meid boodschappen doen en de pakjes drinken zijn bij vader en dochter zeer in trek want er gaan er aardig wat de wagen in. Terwijl ik het schattige tafereeltje gade sla loopt er een ouder echtpaar ook het hoofd-pad in. Terwijl ik nog even een blik op de ietwat te stoere papa met zijn zoetige dochtertje werp zie ik dat ze nog een pakket met kleine pakjes in hun wagentje ''gooien''. Terwijl het oudere echtpaar in zicht komt laat het vrouwtje weten dat de pakjes drinken wat uit elkaar zijn gevallen. Ze laat het nog maar een keer weten want op de een of andere manier vind het vrouwtje het erg belangrijk om het te melden. Best aardig toch? De ietwat stoerige papa maakt er niet zoveel van en knikt om vervolgens weer verder te lopen. Ondertussen blijft het vrouwtje wat mompelen over de pakjes drinken die ze toch reuze belangrijk blijft vinden en moet ze manlief toch echt laten weten wat ze net toch heeft gezien! En nota bene moet ze ook nog hardop zeggen:  ''wat een raar volk zeg!''

Verbluft en even aan de grond genageld zie ik het tafereeltje voor me en de reactie van de zoetige stoere papa. Papa is ondertussen niet meer zoetig en stoer. Eerder komt er ondertussen vuur uit zijn ogen en staat het vrouwtje nijdig aan te staren. Hij mompelt van een afstand het een en ander over"ja hé raar volk he!'' Prompt krijg ik toch echt medelijden met de niet meer zoetige maar boze papa en probeer hem een bemoedigend knikje te geven..... Of het wel over komt of niet ik weet het niet maar ik ben verbluft! Hoe is het mogelijk dat dat vrouwtje zo midden in de winkel haar veroordeling geeft alleen maar op basis van het uiterlijk van deze man?!  Wat een raar volk zeg... de zin blijft even een paar tellen doorklinken in mijn hoofd... Terwijl ik mij opeens realiseer dat ik nog geen doperwtjes in mijn wagentje heb zitten inclusief de rest van mijn lijstje loop ik maar weer door.. Wat een volk zeg...


Ondertussen is mijn kar vol oftewel te vol en verplaats ik mij en mijn loodzware wagen naar de kassa. Om mij heen kijkend welke kassa vandaag het snelste is kom ik tot de teleurstelling dat elke rij zowat tot halverwege de winkel staat.. Ik sluit me netjes aan en kijk om me heen of ik nog bekende zie staan. Terwijl ik de rijen aan het langsgaan ben sluiten achter mij steeds meer nieuwe mensen aan waaronder ook een echtpaar. In ieder geval dat bedacht ik me zomaar dat ze op zijn minst op de een of andere manier bij elkaar horen. Ze hebben maar een handjevol boodschappen en ik laat ze voor gaan. Ze zijn me ontzettend dankbaar en het overdreven gebaar wuif ik maar al te graag snel weg... Ik kan mij namelijk zelf zo ergeren aan mensen.... als ik met één boodschapje sta terwijl er voor mij voor een heel weeshuis aan boodschappen staat te wachten... Daar ga ik alweer met mijn goede voornemens, ik erger mij dus ook wel eens aan mensen. Okey zonder uit te spreken dan maar toch is dat dan minder erg?

Al gauw ben ik alweer aan de beurt en is het tijd om wakker te worden uit mijn eigen gepeins. Terwijl ik lekker in gedachten zat verzonken bedacht ik me dat mijn missie voor vandaag toch niet helemaal geslaagd is. Had ik dat oude vrouwtje moeten aanspreken op haar gedrag? Of toch niet? Maar terwijl ik dat indenk zie ik mijzelf al door de supermarkt rennen met achter mij aan dat oude vrouwtje met haar handtasje...

Terwijl ik aan het betalen ben laat de caissière weten dat ze me moest bedanken van de klanten die voor mij waren. ''Ja je was aardig in gedachten verzonken en de klanten voor je wilde je graag bedanken maar je hoorde het niet''. Opgevrolijkt door zo'n vriendelijke opmerking pak ik voor de zoveelste keer mijn spullen in de wagen om het vervolgens nog een keer in de auto en dan nog een keer in huis te sjouwen. Daar zouden ze ook iets op kunnen verzinnen bedenk ik me nog. En terwijl ik me dat bedenk kijk ik op de klok en zie dat het al drie uur ondertussen is! Ik wordt compleet uit dromenland gerukt en cross als een gek met mijn winkelwagentje het parkeertrein over om mijn tassen in te laden! Thuis gekomen ben ik gelukkig nog op tijd en pak ik de fiets om in de heerlijke koele wind mijn allerliefste schatjes op te halen.






Geen opmerkingen:

Een reactie posten