vrijdag 11 maart 2016

Onze foto's blijven over...

Terwijl ik de blog aan het lezen ben van een stel dat deze week net in Nicaragua is gearriveerd krijg ik een weemoedig gevoel in mijn hele lijf. Het is zo ontzetten gaaf om te lezen dat dit stel hun kleine wonder in hun armen mogen hebben na zo'n lange tijd te hebben gewacht.

Ik lees de verhalen en bekijk de foto's alleen maar WOUW is wat in mijn hartverlangen zachtjes ruisend klinkt. Terwijl ik naar mijn beeldscherm staar voel en beleef ik weer die mooie momenten. Kon de tijd maar even terug gezet worden en dan heel even stil! Kon je maar even terug in de tijd en even weer voelen, beleven en ervaren. Ik zie de Rancho en de huisjes waar ook wij zo'n lange tijd hebben gewoond. Wat was het een bijzondere tijd daar in het prachtige Nicaragua.

Nee ik zal niet alleen zeggen dat alles perfect was. Het was niet altijd even makkelijk dat geef ik toe. We vielen vaak uitgeput op de bank in slaap om vervolgens midden in de nacht wakker te worden en ons bed in te kruipen. Tot in de late uurtjes probeerde ik de was schoon te krijgen met een wasmachine die alleen met koud water zijn werk deed. Maar wat troffen wij het dat we in ons eigen huisje een droger hadden! Een ongekende luxe! Maar ook de momenten dat je toch echt door tranen heen naar huis wilde.... omdat je zakken gerold waren of omdat je op slinkse wijze door een taxi chauffeur van je camera beroofd werd. Of als je weer eens behandeld werd als een rijke toerist.. alsof we op vakantie waren...?! Als ik er aan terug denk hoop ik stiekem nog steeds dat iemand een sd kaartje bij de rancho aflevert met de eerste foto's van de zwemles van  onze kinderen....... En soms, terwijl je weet dat niet alle dromen werkelijkheid gaan worden, is het goed om af en toe toch eens lekker je gedachten te laten gaan en te dromen van werkelijkheid met prachtige onwerkelijke gedachten. Gewoon om heerlijk vol te worden van het geluk dat wij kennen.

Wat waren we de hele dag keihard bezig om een goede hechting met onze lieve schatten op gang te brengen. Terwijl we de hele door met Engels, Spaans en Nederlands bezig waren hadden we op een gegeven moment ons eigen taaltje ontwikkeld! Hoe vermoeiend dat ook was, en hoe eenvoudig het leven ook was zonder alle luxe die we hier in ons kikkerlandje kennen.....   We kunnen alleen maar verliefd terug denken aan al die herinneringen!

Hoewel mijn gedachten weer helemaal met mij op de loop gaan en onze tijd daar als een oude filmrol nogmaals in mijn hoofd afspeelt word ik op geschrikt door de vaatwasser. Een vaatwasser ik kan het niet laten om de afwas te herinneren die we daar hadden. Ongelooflijk wat een bergen afwas konden we er af en toe door heen jagen met de hand... Mijn droom spat uit elkaar als ik me realiseer dat ik morgen toch met alle plezier de vaatwasser uitruim die mijn twee oudste schatten vanavond ingeruimd hebben. Ja in Nicaragua ligt ons hart maar hier in Nederland leven we nu verder en dan rest mij niet meer om af en toe te blijven dromen en verlangen naar iets dat geweest is en misschien nooit meer zal komen of wie weet zijn we daar over 10 jaar?  Maar dat geeft niet. Mijn geluk is hier en onze liefdes voor ons leven zijn hier: onze geweldige kinderen zijn hier!!! Gelukkiger kan je toch niet zijn!




Onze foto's blijven over en zullen voor altijd een dierbare herinnering zijn!





 De eerste keer dat onze schatten op de Rancho(waar we woonden) kwamen! Wat een prachtige belevenis! Oei wat was het moeilijk dat we ze na een paar uur weer terug moesten brengen naar het weeshuis..!




Verjaardag vieren!



Ons huisje



Met opa en oma naar El Torro. En wat hebben we goede herinneringen aan El Torro!
Dat is één van de eerste dingen die we gaan doen als we ooit weer terug naar Nicaragua gaan :-) 

Ook andere herinneringen liggen bij El Torro, terwijl wij zaten te eten ging de aarde schudden, 
een paar seconden lang wisten we niet wat ons overkwam. 
De eerste aardbeving van 6.4 op de schaal van Richter.



Op de markt van Massaya boodschappen halen







Pinata slaan, een waar feest op de kinderverjaardagen! 
En een Nicaraguaanse traditie die we nog steeds in eren houden.

Avocado's uit de boom halen. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten