zaterdag 17 september 2016

Wat je ook voelt

Ik voel haat , ik roep het, ik schreeuw het en het voelt vreselijk. Eigenlijk weet ik niet eens zo goed wat haat is. Maar ze zeggen dat het een vreselijk iets is. En ik voel me vreselijk dus ik denk dat het haat is wat ik voel. Ik schreeuw het uit en stamp vreselijk hard om het gevoel uit me te krijgen. Ik wil iets stuk maken, ik wil die kracht eruit hebben ik wil het uiten. Ik weet niet goed hoe ik het moet doen en schreeuw het uit dat ik iemand haat. Eigenlijk begrijp ik het ook niet zo goed waarom ik me zo voel. Het voelt vreselijk en ik lijk er even niet vanaf te komen. Het zit opgesloten ergens diep van binnen en ik weet niet waarom de vlijmscherpe tanden me lijken te verscheuren.

Ze kijkt me aan en zegt dat ik nu over een grens ga. Ik mag die persoon niet haten of dingen stuk maken maar ik doe het wel. Ze zegt me dat ik boos mag zijn dat dat gevoel er mag zijn maar dat ik nu met mijn gedrag over grenzen ga. Dat ze me wil helpen hoe ik boos mag zijn. En toch, ik blijf het voelen. Ik ga weg en ze komt me achterna. Ze doet een arm om me heen en fluistert vriendelijke woorden. Het is verwarrend want het liefst haat ik haar dat is veiliger dan is het duidelijk dat ze niet van me houdt. Het voelt fijn haar arm om me heen en haar vriendelijke woorden voelen als balsem op mijn hart. En toch als ze vraagt of ik alleen wil zijn zeg ik boos ''ja!''

Ze luistert naar me en laat me alleen. Ik ga liggen. Mijn gedachten voelen als een wervel wind en ik weet niet wat ik voelen moet. Ik val in een onrustige slaap en word weer wakker als ze weer bij me is gekomen. Ik bedek mijn ogen en mijn hoofd ik wil helemaal niets en toch wil ik de schreeuw uit mijn hoofd weg hebben. De schreeuw die mij veel verteld en toch ook leeg is. Ze praat tegen me en wil contact. Ze wil met me praten maar hoe moet ik dat doen. Ik voel nog steeds de haat en ook weer niet. Langzaam druipt het weg en eigenlijk vind ik het wel fijn dat ze er is. En toch ook weer niet. Waarom is ze hier. Zou ze dan toch nog van me houden? Ze zegt van wel maar ik kan dat bijna niet geloven. Het is raar dat iemand van me houdt. Waarom zou ik er in geloven? Ze praat tegen me en maakt zelfs af en toe een grapje. Eigenlijk is ze best grappig en langzaam laat ik mijn hoofd los. Ik kijk stiekem vanuit mijn betraande ooghoeken naar haar. Haar gezicht is mooi maar haar aankijken, o nee dat doe ik niet.




Toch voelt het wel weer wat okey en als ze mij uitlegt wat er is gebeurd begin ik me langzaam op mijn gemak te voelen. Ze veroordeeld me niet. Ze zegt wel dat sommige dingen niet kunnen. Dat er grenzen zijn. Grenzen ze zijn irritant en toch voelen ze veilig. En eigenlijk heeft ze gelijk maar dat voel ik nu pas. Ik voelde het eerst niet, ik was zo boos. Zo vreselijk boos. Ze verteld me dat degene die ik nu haat zo vreselijk veel van mij houdt. Maar ik denk dat dat niet kan. Ze legt me uit dat we het goed kunnen maken. Dat er vergeving bestaat en dat we gewoon weer opnieuw kunnen beginnen. Ik weet dat ze gelijk heeft en toch begrijp ik het niet.

Ik wil sorry zeggen, ik wil het en mijn hart begint te schreeuwen. Ik bedek mijn hoofd. Maar ze pakt mijn hand en kietelt me. De schreeuw gaat weg en ik begin me rustig te voelen. Ze vraagt of ik me bang voel, ik zeg nee. Ze vraagt of ik me nog verdrietig voel, ik zeg nee. Maar ik weet niet of ik eerlijk ben. We gaan naar beneden en ik blijf een beetje in haar buurt hangen dat voelt toch wel veilig. Wat is veilig.

En toch, ik kan het niet, ik wil het zeggen maar de woorden blijven steken in mijn keel. Ze geeft me wat lekkers te eten en drinken. Maar de woorden blijven steken. Ik voel me weer boos worden. En de storm laait weer op. Dat is veiliger.......

Ze komt bij me zitten maar ik voel me weer zo boos en zeg heel veel nare dingen tegen haar. Het kan me niet schelen. Wat maakt het allemaal uit. Ik voel me vreselijk. Het duurt lang voordat ik me weer rustig voel. Ik moet me inhouden maar dat lukt niet. Ik weet dat ik haar pijn doe en toch doe ik het. Ze laat me met rust. Hij blijft bij me. Ik doe hem pijn maar het meest haat ik mijzelf. En toch uiteindelijk voel ik me weer een beetje mijzelf. Ik schaam me. Ik loop naar boven. Ze is daar maar ze wil me vast niet meer. Het is vreselijk ik heb het verpest. Ik kan niet meer naar haar toe gaan ik heb alles verpest.

Ze strekt haar arm naar me uit,
ik begrijp het niet waarom doet ze dat.
Ik kan het niet alleen maar nu kan ik het wel,
ze nodigt me uit en haar uitgestrekte arm blijft.
Ze helpt me om de brug over te steken.
de brug over de kolkende rivier die raast.
Ik stort me in haar armen,
ik wil bij haar zijn.

Ze pakt mijn betraande gezicht in haar handen,
ik zie dat ze huilt.
Ze kijkt me aan en onze blik in onze ogen raken elkaar,
zacht, teder, ze fluistert:

Wat je ook denkt
Wat je ook voelt
Wat je ook zegt
IK HOU VAN JOU


Ik draai me om en zie hem,
ik fluister ''sorry''.
Ik meen het,
ik wil niet haten.
Maar soms kan ik er niks aan doen,
ik weet het dan even niet meer.
Ik weet eigenlijk niet wie of wat ik dan haat.
Ze zegt dat het goed is,
ze houdt van me.
Hij aait me over mijn hoofd,
het is goed kleintje.



liefs van een anoniem kindje


***


De impact van adoptie is enorm groot. Een kindje dat geboren wordt hoort bij zijn of haar buikmoeder(vader) op te groeien. Maar wat als dit door omstandig heden, welke dat ook zijn, niet kan? Denk je je eens in, hoe het zou zijn om van je thuis front gescheiden te worden. Het scheiden van een kind van zijn of haar moeder is ongelooflijk traumatisch. Het maakt niet uit of het gaat om een baby, een jong kind of een ouder kind. Een band die altijd zal blijven bestaan wordt doorgesneden. Je leest het goed: de band wordt wel doorgesneden maar zal altijd blijven bestaan. De trauma van het verlaten of scheiden daar heeft het kind geen enkel aandeel in. Het is machteloos en anderen beslissen over je.

Het is belangrijk dat er eerst gezocht wordt naar een oplossing in het eigen land, zodat er niet nog meer banden hoeven worden doorgesneden. Maar als dat niet lukt wordt er gezocht naar adoptie-ouders in een ander land. Dan komt er een moment dat alles wordt doorgesneden het kind moet alles achter laten. Cultuur, geuren, kleuren, taal, omgeving en alles wat maar enigszins als veiligheid of vertrouwdheid kan worden gevoeld..... daar wordt een dikke streep doorheen gezet.

In alle liefde worden de kinderen geboren in het hart van een nieuwe mama(papa). Met vallen en opstaan. Een nieuwe hechting begint. Een hechting die jaren en jaren en jaren.... en jaren duurt.  Er komen veel gevoelens los en soms zitten gevoelens vast. Maar lief kindje weet dat je zo ontzettend waardevol bent! En dat je er mag zijn hoe jij je ook voelt.

***

Het bovenstaande verhaal is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Wil je je verhaal en de gevoelens van je kind ook anoniem met me delen neem dan gerust contact met me op via het contact formulier op de welkoms pagina. Veel adoptie ouders voelen zich soms machteloos, je houdt zoveel van je kind, je liefde groeit elke dag. Maar als je je kind ziet worstelen met zijn of haar gevoelens raakt het je zo ontzettend diep. Je voelt je machteloos en de pijn die je ziet in de ogen van je kind is ongekend groot. Het liefst wil je de angst, onzekerheid en onveiligheid overnemen.

Helaas dat kunnen we niet. Maar we kunnen ons kind wel met alle liefde die we in ons hebben begeleiden naar het feit dat ze geliefd zijn en dat ze mogen zijn wie ze zijn. En het feit dat hun roots hun leven is en blijft voor altijd. Dat dat belangrijk is en een belangrijke plaats in mag nemen in hun leven. Dat het er allemaal mag zijn. Dat ze niet hoeven te kiezen, maar dat ze mogen opgroeien in de waarheid en liefde dat welke achtergrond het kind ook heeft dat het een onderdeel mag zijn in zijn of haar leven. Het helpt om te weten dat er meer adoptie ouders zijn die worstelen met onmacht en vermoeidheid. Puur omdat je op emotioneel vlak je kind(je) graag zoveel meer wilt geven dan soms in je vermogen ligt.









2 opmerkingen:

  1. Aangrijpend! Ik denk dat het heel veel impact op je leven kan hebben, hoe hier mee omgegaan wordt.

    BeantwoordenVerwijderen