zaterdag 22 oktober 2016

Back in town

Gisteren zijn we thuis gekomen van een ongelooflijk heerlijke familieweek! Zo ontzettend moe maar zo voldaan! En een heerlijk gevoel van positieve energie! Ik ben er vol van! Wat hebben de kinderen ook genoten! Gisteren weer afscheid moeten nemen, dat vonden ze helemaal niet leuk. Rosa(5) zei van de week toen ze ging bidden voor het eten: ''Ik wil hier wel met zijn allen blijven wonen, mag dat?''  Wat een lieverd toch!

We hebben allemaal samen zo genoten. Wat zijn die momenten in je leven dan ook zo ontzettend kostbaar. Tegelijk komt er ook zo'n grote dankbaarheid naar boven dat we dit samen als familie mochten beleven.

Thuis gekomen lag de Jente op de mat! Eindelijk zag ik het artikel over ons in de Jente met eigen ogen :-D Niet dat ik het artikel (digitaal) nog niet had gezien. Het is toch wel heel apart om jezelf dan in een magazine terug te zien.

Terwijl we van de week met de hele familie in de 20-persoonskeuken heerlijk zaten te koffie drinken spraken we lekker even de dag door. Natuurlijk stond er wat lekkers op tafel. Alle jongste kinderen lagen op bed en de rust begon langzaam terug te keren in het familiehuis. Ik keek even een kort moment op mijn ''info balk'' en zag dat ik was getagd door Nieske Selles . Ik was toch even nieuwsgierig en zag opeens het artikel over ons op internet verschijnen! Via de website Geloof in het gezin en via de face book van Jente magazine was (is) het artikel te lezen en ik werd behoorlijk verrast! Het stond al dagen online maar ik had het nog niet gezien. Erg blij dat ik even getagd was, zag ik de foto verschijnen van mijn heerlijke lieverdjes!  *love*


Na het koffie drinken gingen we ons even lekker uitsloven in ''de schuur'' Een ''ping pong'' toernooi stond op het menu. (toch wel even heel lekker al die lieverdjes op bed en je eigen dan vreselijk uitsloven :-D ) Maar de tien minuten daarvoor zag ik zo ontzettend veel hart verwarmende reacties binnen stromen. Dat was iets dat we niet hadden verwacht. Natuurlijk je verwacht wel wat reacties, we kregen immers ook veel reacties (positief maar ook negatief) toen we uiteindelijk voor de adoptie af gingen reizen naar Nicaragua. Maar nu zoveel positieve reacties? Ongelooflijk wat een bemoediging! Daarvoor ontzettend bedankt!

Toch wil ik wel kwijt dat wij zelf niet degene zijn die het doen of het maken. Het leven is zo ontzettend mooi, zo kwetsbaar en zit zo vol mogelijkheden. En soms loop je tegen onmogelijkheden op. Maar één ding moeten we goed onthouden: Bij alle reacties die veel respect hadden voor ons als ouders, wil ik alle eer doorgeven aan onze Vader in de hemel. Wij doen alleen maar ons best, en God doet de rest! En die rest is zo ontzettend groot! Bid voor ons dat God ons geeft wat we nodig hebben om een gereedschap te mogen zijn in zijn hand. Dat we onze kinderen mogen en kunnen blijven geven dat wat ze nodig hebben. We hebben ontzettend ervaren en mogen voelen dat er voor ons wordt gebeden en we vinden het heel fijn om te weten dat er nog steeds biddende mensen om ons heen staan!




Het familie huis, zo ontzettend groot!

En natuurlijk horen er eigen baksels bij!
Hierboven zie je onder anderen oma's boterkoek en een heerlijke perzikentaart
Spreekt voor zich :-D 

Ruimte genoeg om te spelen en wat hebben alle lieverdjes zich zo ontzettend vermaakt! Heerlijk samen spelen en wij hadden bijna geen kind aan ze :-)








Spectaculair was het bezoek aan vliegbasis Volkel. En we vielen met de neus in de boter! Zeker 6 straaljagers kwamen achter elkaar aan vliegen om te landen op de baan waar wij stonden. We stonden er precies onder en zagen ze op ons af komen! Voor je gevoel kon je ze zelfs bijna aanraken zo ongelooflijk laag vlogen ze! 

Een erg leuk bezoek bij een binnenspeeltuin, maar die glijbaan.... hij gaat eerst een paar meter stijl naar beneden zodat je een soort vrije val maakt. Vervolgens race je regelrecht met volle vaart de ballen bak in...... En ja toen moesten de papa's en mama's er ook aan geloven van de jonge schatten van de familie. Heel dapper  liepen we er naar toe:-D Het was even wat angsten overwinnen maar toch we zijn er allemaal af gegleden! :-S

Een jonge man zat ons hoofdschuddend gade te slaan. Ja daar sta je dan midden in het klimrek,
boven een glijbaan.... klotsende oksels en gillende ouders........

Maar die beste man, die óns afkeurend aan zat te kijken, stond boven aan de glijbaan toen wij aan
het einde van de dag weer terug naar ons vakantie adresje gingen!!  :-D 

Nog even de week met elkaar afsluiten bij de Intratuin
Word lid van Face book : La Esperanza





5 opmerkingen:

  1. Wauw wat 'n prachtig verhaal, ook hoe jullie hierin Gods leiding hebben ervaren. Zo mooi! Veel zegen in jullie gezin!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. hahaha ja we hebben er ook stiekem erg van genoten dat hij van de glijbaan ging! :-D

    BeantwoordenVerwijderen