dinsdag 4 oktober 2016

Lief dagboek ik dacht echt dat ze gek geworden was!




Lief dagboek,

~ Mario ~

Vandaag is het zondag en mijn baasjes vinden het heerlijk om vandaag te relaxen. Het is vandaag prachtig weer en ik lig af en toe heerlijk in het zonnetje. Toch heb ik het gevoel dat er wel eens wat mag gebeuren vandaag en ik ga op onderzoek uit. Ze zijn hier allemaal druk met niks doen en ik vind het maar wat saai worden. Als ik zie dat ze even een paar seconden de auto open hebben staan besluit ik toch eens een kijkje in dat grote grijze ding te gaan nemen. Ze zijn er laatst een paar weken mee weg geweest en dat was echt lang hoor. Dus ik ben eigenlijk maar wat benieuwd wat daar nu zo leuk aan is.

Terwijl ik op onderzoek uit ben voel ik dat ik mijn lijf ontzettend heb ingespannen. Ja van ontdekkingstochten wordt je maar al te moe. Ik val heerlijk diep in slaap en droom over........


.....mijn baasje......

... die kan mij namelijk maar niet vinden en het is al donker geworden. Ze is heel erg ongerust. Ik ben namelijk best vaak binnen en als het even kan maak ik graag Rosa even stiekem wakker. Of als ik de kans krijg sluip ik stiekem naar een lekker plekjes ergens in huis om heerlijk uren lang te slapen voordat ze mij ontdekt. Of ik ga gewoon lekker het konijn opjagen dan voel ik me gewoon helemaal in mijn sas. Of gewoon heerlijk knuffelen met een van de kinderen, het zijn best schatjes hoor. Ik heb gewoon heerlijk veel voordelen in huis en vooral: Mijn baasje is werkelijk de hele dag druk bezig en kan toch niet altijd op mij letten wat ik doe. Ik gedraag me echt gerust wel redelijk.

Vroeger toen mijn eigen poezen moeder hier nog woonde kreeg ik van haar nogal eens op mijn kop. Maar daar hoef ik mij nu niet meer zo druk om te maken want ik heb ze horen vertellen tegen de kinderen dat mijn moeder bij andere mensen mocht wonen. Ja ze werd erg chagrijnig van de kinderen, ze vond ze veel te druk. Nou ik heb daar geen last van hoor. Ik weet ook niet beter dan dat ik elke dag opgetild word en overal naar toe word gesjouwd zonder dat ik een kick geef. Soms moet ik achter in de kar van de skelter of soms zeggen ze opeens pop of baby tegen me. Of nog niet te spreken over die stomme grap dat ze opeens net doen of ik ziek ben! Hele dokterstassen worden dan tevoorschijn gehaald! Ik probeer een paar keer flink te miauwen en te vertellen voor de zoveelste keer: "Ik ben niet ziek!'' Maar het helpt echt niet. Op een gegeven moment doe je maar gewoon mee. Tja natuurlijk ik vind het soms een beetje raar maar ja zolang ze het allemaal leuk vinden vind ik het ook wel prima. 

Ik krijg zat aandacht want soms maken ze zelfs ruzie om mij. Ik snap ook niet waarom mijn moeder niet tegen die drukte kon. Maar ja ze was het misschien ook niet gewend. Ze zeggen dat ze nu heel gelukkig is. En tegen mij kan ze niet meer zo tekeer gaan dus eigenlijk vind ik het wel okey. 

Maar even terug naar mijn droom...zeg nu zelf als er niemand op je zou letten? Zou je dan ook niet even dat gene doen waar je van droomt? Ja precies en ik droom gewoon elke dag van de meest zachte plekjes om uren ongestoord te liggen slapen.

Maar goed mijn droom gaat verder en mijn kleine baasjes liggen ondertussen allemaal op bed. De grootste baas is erg ongerust en heeft al een paar keer bij de achterdeur en de voordeur lopen fluiten. Eigenlijk moet ik dan echt komen.....

.......Ik schrik wakker uit mijn droom!!!.... Oei mijn baasje roept echt!!  Ik sta op en rek mijn donzige poezenlijf uit. Het is donker als ik uit het raam kijk. Ik loop naar de deur waar ik binnen ben gekomen maar ik kan de opening niet vinden. O nee zeg ze hebben het grote grijze ding gewoon dicht gedaan! Wat stom zeg. Lief dagboek hoe kunnen ze dat nu doen!! hoe kunnen ze mij nou vergeten?! Okey ik ben er stiekem ingeslopen. Dus misschien moet ik mij er, zoals altijd, maar bij neer leggen. Ik leg mijn donzige lijf weer neer en val al weer snel in een diepe diepe poezenslaap......




***







Lief dagboek

~ Elise ~

Het is maandag. Vanmorgen werd ik wakker en was het al weer veel te snel tijd om de kinderen naar school te brengen. Ik heb maar niks tegen ze gezegd maar poes Mario was er vanmorgen nog steeds niet... ik maak me nu echt zorgen waar is dat beestje nu? Elke nacht slaapt ze binnen en vannacht kwam ze maar niet. Mijn schatten denken dat Mario al buiten is en lekker ergens aan het spelen is en ik hou dat maar even zo.

Lief dagboek vandaag is het heerlijk weer als we naar school fietsen maar ik zit met mijn gedachten bij mijn allerliefste schatten.....  Ik zie betraande gezichtjes voor me.... Ik zie mijzelf een traan wegvegen omdat ik net slecht nieuws heb moeten brengen en de pijn van het verdriet van mijn kinderen zo ondraaglijk voelt. Ze missen hun maatje. Mario is weg en komt niet meer terug....

O nee zeg ik moet echt even mijn ''op hol geslagen'' gedachten temmen en weer even in het gareel gaan denken. Mario is nog niet definitief weg en het verhaal kan nog alle kanten op. Okey alle remmen erop en mijn kast in mijn hoofd opruimen. Laatjes dicht en dat ene laatje laat ik open staan. Het laatje waar poes Mario zo snel mogelijk weer in moet. Lief dagboek als ik thuis kom ga ik als een speer aan de slag. Kilo's was liggen er nog voor me en ik wil weer een paar bedden verschonen. Lief dagboek vandaag zijn ze ook boven op zolder bezig om twee dakramen te plaatsen! Heerlijk straks heeft Efraín ook een eigen kamer! Super lief dagboek ik zal zo eerst even een paar bakjes koffie voor de mannen gaan maken. Ik ben zo terug!

Lief dagboek daar ben ik weer. De koffie was heerlijk maar toch ook weer niet. Ik moet toch weer aan poes Mario denken want ze is er gewoon nog steeds niet. Nu voelen mijn zorgen toch serieus groot en terwijl ik eerst een rem op mijn gedachten wilde zetten heb ik nu het gevoel dat die rem er aan het afgaan is. Mijn gedachten gaan als een tierelier en aangezien ik zo snel een boodschap moet doen rij ik gelijk maar even langs de weg vlakbij om te kijken of Mario daar ergens ligt.....

.....Langzaam rij ik langs de weg en gelukkig rijdt er geen auto achter mij. Als de kleine poes aangereden is dan moet ik haar vinden voordat de kinderen haar straks uit school vinden... Bah wat een rot gevoel. Lief dagboek oplossingen waren al door mijn hoofd gegaan maar ik kan er geen één vinden! Was het ''maar'' een knuffel dan kon ik nog marktplaats afspeuren of een noodoproep doen naar een handige naaister.... 

..... Mario is een rondlopend mormel die hele verhalen aanhoort en direct aan komt lopen als een schatje in diepe tranen op de bank is gaan zitten. Mario stelt gerust en droogt tranen daar waar ik het soms niet helemaal voor elkaar krijg. Mario tovert een glimlach op een gezicht die soms op uitbarsten staat. Een levend klein pluizig beestje waar ondertussen iedereen zo'n beetje van gewend is dat het mormel eigenwijs zijn eigen gang gaat. En toch, ik moet het eerlijk gaan toegeven het zachte knuffeldiertje doet de kinderen heel maar dan ook heel erg goed. En toch... ik zie haar niet aan de kant van de weg liggen. Opgelucht rij ik verder en realiseer me dat er dan toch echt nog weer wat hoop in mijn dramatisch gedachten wereld aan het groeien is!


***


Lief dagboek

~ Mario ~

Lief dagboek wat ik vandaag nu weer beleefde! Ik was natuurlijk erg moe van mijn avonturen die ik tot nu toe beleefd had maar tot mijn grote schrik werd mijn avontuur vandaag toch even een stukje groter! Die grote grijze bak waar ik heerlijk in lag te slapen begon tot mijn schrik te bewegen. Mijn poezen slaap werd ruw verstoord en ik werd er toch wel een tikkeltje chagrijnig van. Maar eigenlijk duurde dat maar kort want ik voelde een gevoel dat ze in de mensen wereld volgens mij noemen: interesse. Ja ik bedenk me dat ik dat voelde, interesse. En nadat ik mijn donzige poezenlijf eerst eens even flink heb uitgerekt en mijn nagels even een goede ochtend training had gegeven probeerde ik eens te gaan ontdekken wat er allemaal aan de hand was. Ja je zal het mee maken dat ik opeens met dit grote grijze ding ergens heen ga waar ik niet naar toe wil! Nee ik ben gewend om vooral lekker mijn eigen gang te gaan en dat wil ik zo houden ook.

Ik zag mijn grote baas helemaal voor in het grote grijze ding zitten en ik zag buiten mijn huis langzaam verdwijnen. Maar niet alleen mijn huis verdween langzaam ook ging de auto een hele tijd heel langzaam rijden. Ik vond het maar raar. Mijn baasje leek iets te zoeken en ik vroeg me af waarom ze zo naar buiten zat te kijken. Ze zat maar te turen en te turen en het leek wel of dat grote grijze ding waar ik nu dus in bleek te zitten niet vooruit te branden was. Ik had toch echt wel gedacht dat dit toch wat spectaculairder zou zijn.

Aangezien het dus een beetje saai was ben ik maar even naar buiten gaan kijken. Ik zag mensen echt heel raar kijken maar goed dat zal wel naar mijn baasje zijn omdat ze zo stom naar buiten zat te turen. Waarom anders? Zal ik ooit begrijpen waarom mensen zo raar doen? Ik geloofde het allemaal wel wat en ik ging maar weer even liggen om te kijken of ik al moe genoeg was om te slapen. Het grote grijze ding leek opeens weer harder te gaan en het gezoem voelde wel prettig en gelijk matig. Precies goed genoeg om lekker langzaam in slaap te doezelen......

.... Pff maar lief dagboek ook aan deze slaap kwam weer eens ruw een eind! Hoe verzinnen ze het!? Kan ik nu nooit eens ongestoord van mijn rust genieten?!?!    Ik stond op en vergat mijn poezenlijf uit te rekken waardoor ik wat stuntelig van mijn plek opsprong en snel naar de voorbank ben gekropen. Ik wilde nu toch wel eens even verhaal gaan halen wat er nu toch allemaal loos was en waarom deze bak nu opeens stil stond.

En je gelooft het of niet maar ik ging gewoon heel normaal op de stoel naast de grote baas zitten en keek haar echt heel normaal aan. Maar zij, nou het was gewoon afschuwelijk! Ze stond me toch raar aan te kijken! Alsof ik heel wat misdaan had of dat ik bijvoorbeeld iets uit had gevreten. Ja echt zo'n gezicht waar ik niet goed tegen kan. En het erge was! Met dat gezicht stond ze me echt seconden lang aan te kijken alsof ze water zag branden. (Ja ik weet hoe dat werkt: water dat brandt, mijn andere baas werkt namelijk bij de brandweer)  Maar goed ik snapte er nu even niks van en dacht echt:  'trek dat gezicht toch een beetje bij!''  En ja hoor een paar seconden later kwam er weer wat beweging in haar gezichtsspieren en kon ze weer een beetje normaal kijken.

Ook kwam er eindelijk wat geluid uit haar mond en begon ze nota bene tegen me te praten. Ik was natuurlijk heel erg blij om haar te zien en begon gelijk als een gek te knorren. Ja daar ben ik wel goed in hoor. Gewoon even het ijs doorbreken en de juiste momenten opzoeken dat je je geknor in moet zetten. Want ik had zomaar het gevoel dat het aan mij lag dat ze zo keek maar ja zeker weten doe ik het niet. Maar goed er begon dus geluid uit te komen en ik dacht er eigenlijk eindelijk achter te komen waarom ze zo raar naar me had gekeken. Dat ze me gewoon even een redelijke verklaring zou afleggen. Maar ik vergis me weer eens in de mensen wereld want niks was minder waar. Ze zei tegen me:  ''Wat zal ik doen... zal ik snel de boodschap halen of zal ik je eerst thuis brengen...''  Gewoon boodschap doen natuurlijk zei ik gelijk! Maar natuurlijk zat ze weer eens te twijfelen. Zegt ze ook nog eens:  ''Ja als je nu ontsnapt ben ik je straks kwijt of lig je alsnog onder de auto in deze drukke straat...hmmm''  En ik dacht echt waar heb je het over!?!

Alsof ik zou ontsnappen en alsof ik onder een auto zou gaan lopen. Ik had echt geen idee waarom ze nu ook zo raar zat te praten maar het zag er naar uit alsof ze echt hulp nodig had. Lief dagboek en toen begon ze zomaar dingetjes naar achter in de auto te gooien! lief dagboek ik dacht echt dat ze gek geworden was! Alsof ik er achter aan zou gaan rennen! Ja normaal zou ik dat wel doen hoor maar ik vond het veel te interessant in die grote grijze bak! Nee hoor ik dacht echt letterlijk: ''Je pakt ze zelf maar weer, ik doe het in elk geval niet''.  En ik keek haar met zo'n zelfde soort gezicht(als ze ook naar mij had gedaan) terug. En toen keek ze weer alsof ze een mislukt plan had. Ik kreeg toch ook wel weer wat medelijden met haar en gaf haar maar even een paar knuffels. Maar opeens.... jaagde ze me naar de achterbank en als een raket sprong ze de auto uit! Gooide de deur dicht en trok zo'n gezicht: ''Plan gelukt!''  Ongelooflijk!

Nou ja toen ben ik maar een tijdje voor het raam gaan gluren, maar alle mensen die langsliepen zaten echt heel stom te kijken. Alsof ze nog nooit een poes in een grote grijze bak hebben gezien met glas ervoor.... Gelukkig was ze snel weer terug en sprong ze weer zo raar snel de auto in. Zou ze dat elke dag doen die gekke sprongen? Lief dagboek daarna gingen we echt heel snel weer naar huis toe en ik zag het huis echt heel snel dichterbij ook komen. Ik begrijp nog steeds niet waarom we eerder zo langzaam hier gingen maar goed ik vraag me dan ook echt af of ik mensen ooit ga begrijpen....





***

Lief dagboek,

~ Mario ~


Hier nog wat foto's van mijn avontuur:

Ik had vanaf de bovenkant van de stoel echt een spectaculair uitzicht. 
Dat mijn baasje hier niet gaat zitten!






Wouw echt gaaf dit, dat ik dit niet eerder heb gedaan. 
Jammer dat mijn baasje het gevoel geeft dat dit op de een of andere manier niet 
helemaal is zoals ze het wenst. Maar ja mijn wensen zijn toch ook belangrijk?













 Kijk lief dagboek dit was een ander moment uit mijn leven. Toen dachten ze dat ik ziek was ofzo. Alles werd tevoorschijn gehaald maar ik voelde me kiplekker hoor. 
En waarom ze het nu zo leuk vinden om mijn tanden te controleren? 
Ach zo'n stuk speelgoed was ook wel weer fijn om op te bijten.





5 opmerkingen:

  1. Wow wat heb je dit toch weer super leuk geschreven,je wordt gewoon helemaal meegenomen in t verhaal hoe jij je voelt en hoe t voor de poes is.
    Zo pakkend als je dat schrijft.Je wilt t gewoon uit lezen om te kijken hoe t af loopt.
    Je hebt er talent voor om te schrijven,misschien een boekje over de belevingen van mario.
    Ik vind t echt super knap zo als je het doet xxxxxxxxxxxxxx ma

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wow wat heb je dit toch weer super leuk geschreven,je wordt gewoon helemaal meegenomen in t verhaal hoe jij je voelt en hoe t voor de poes is.
    Zo pakkend als je dat schrijft.Je wilt t gewoon uit lezen om te kijken hoe t af loopt.
    Je hebt er talent voor om te schrijven,misschien een boekje over de belevingen van mario.
    Ik vind t echt super knap zo als je het doet xxxxxxxxxxxxxx ma

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Pa is het er mee eens. Vraag voor mijn verjaardag eeb boekenbon, kan ik jouw boekjes kopen😊

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat doe ik verkeert met plaatsen van een reactie,ik druk een keer op publiceren en het is me al vaker gebeurd dat t er dan 2x op staat.

    BeantwoordenVerwijderen