zaterdag 22 oktober 2016

Polsing @Herinnering

Dinsdag 22 oktober 2013 Polsing @Herinnering

Ik verveel me, echt al het werk is klaar en het lijkt erop dat het laatste uurtje ''uitzitten'' gaat worden. Uit verveling heb ik omoe van 86 maar even een smsje gestuurd. Dat zijn toch altijd even leuke momentjes. Omoe even blij, ik blij. Hopelijk lukt het omoe om het smsje te lezen en wie weet verrast ze me nog terug met een berichtje. De balie en de hele winkel zijn schoon, alles is netjes en het goud heb ik allemaal al veilig opgeborgen. De weinige administratie is gedaan en als ik om mij heen kijk kan ik echt niks meer verzinnen dat ik nog kan gaan doen. Verveeld zoek ik een app op mijn telefoon, ik probeer mijn laatste uurtje nuttig te maken door Spaanse woordjes te gaan leren. Dat gaat zeker nog van pas komen.

Ik schrik van mijn mobiel want ik had geen flauw idee dat er bij het leren van de Spaanse woorden geluid zat. Geërgerd zit ik naar het schermpje te kijken, opeens zie ik dat mijn mobiel gewoon af gaat! Behoorlijk sullig zoals ik me even voelde neem ik de telefoon op en hoor dat het bemiddelingsbureau belt. Terwijl ik vriendelijk begroet wordt lopen mijn radartjes alweer op volle toeren en denk ik dat het wel zal gaan over het verzamelen van ons dossier. We hebben net ons intake gesprek achter de rug en mogen binnenkort met het verzamelen van alle documenten gaan starten. Maar het gesprek neemt een totaal andere wending.



Voorzichtig zoekt hij naar de juiste woorden en ik ben even voor een paar seconden sprakeloos als er is uitgesproken dat hij belt om ons te polsen. Er zijn geen twee kinderen, geen drie en ook geen vier kinderen. Nee er zijn vijf kinderen die in Nicaragua wonen en een nieuw gezin nodig hebben.

Niet eens om de vijf kinderen voel ik me even duizelen maar dat wij nu gebeld worden!? Adoptie, het is zo'n zenuwslopend lang proces dat je je eigen soms van alles flink wijs maakt, alles om de lange onzekere jaren maar vol te blijven houden. Je ups en downs wisselen elkaar flink af en ook ik had mijzelf van alles wijs lopen maken: Het duurt nog zeker vier jaar of langer; Spaans leren? Je hebt nog alle tijd...; Probeer te genieten met zijn tweeën, ook al wordt dat steeds moeilijker als je je niet compleet meer voelt; Zou deze vakantie de laatste zijn met zijn tweeën? Nee joh! ben je mal..... ; ''Er zijn nog zoveel wachtende voor u''.....

Er zijn geen woorden voor als je het telefoontje krijgt waar je zo lang op wacht. Maar, het is niet HET telefoontje dat ik nu kreeg. Nee het is een polsing die nog alle kanten op kan gaan. Een polsing waarbij je instapt in achtbaan Goliath: een megacoaster waar je onderweg alleen nog maar met de nodige kleerscheuren vanaf kan komen. De maanden die volgenden, het was maar goed dat ik niet van te voren wist welke gevoelens er allemaal los gingen komen. We werden omhoog getrokken en de rollercoaster stond nog maar aan het begin van de meters hoge achtbaan die ons ruim drie maanden later omlaag liet gaan.

We praten nog even door en op de vraag: of ik ervan schrik en gelijk nee wil zeggen of dat ik er nog even over na wil denken is voor mij al gelijk duidelijk. Nee natuurlijk wil ik hier over nadenken! Eigenlijk schrik ik niet zo erg en ik kan mij voorstellen dat het voor de meeste mensen ondenkbaar is. Maar als we het zo aan de Here over hebben gegeven waarom zou Hij ons dan voor onmogelijkheden plaatsen? Menselijk gezien lijkt het bijna onmogelijk. Wie zijn deze kinderen? God weet het, hij kent ze allemaal al bij naam.

Met een beperkte informatie sluiten we het gesprek en over een paar dagen zal er contact met ons worden opgenomen. Ik staart even naar mijn mobiel en na een paar seconde zie ik dat het allang tijd is geweest om naar huis te gaan. Ik weet niet hoe snel ik op moet staan om de boel af te sluiten. Verdoofd loop ik naar mijn auto en ga richting huis waar Klaas nog nietsvermoeden op mij staat te wachten.

Thuis gekomen vraag ik me toch even af hoe ik het verhaal aan hem ga vertellen, een adrenaline stoot schiet door mijn lichaam. ''Schat we zijn gepolst voor vijf kinderen''  Nee dat moet toch even anders. Als ik mijn auto uitstap hoor ik dat er druk wordt geklust en een roep uit de schuur volgt: ''Schat vind je het goed als ik nog even wat dingen af maak?''

Nope dat vind ik niet goed en ik vraag hem toch maar even om binnen te komen. Rustig vertel ik hem het verhaal en we weten allebei even niet wat we moeten denken, het is lachen en huilen tegelijk. We realiseren ons dat het niet niks is. We bidden samen om wijsheid en of God ons de juiste weg wil wijzen. Want wij? Wij weten het niet.....


1 opmerking:

  1. Mooi zijn ze he, die herinneringen!? Die vergeet je nooit meer en staan in jgeheugen voor altijd!! Voor ons is het vandaag ook zo'n dag. Vorig jaar kregen we vandaag om 16.50uur HET telefoontje. Ik herken de rollercoaster die je beschrijft. De adrenaline gaat meteen door je heen. Echt een heftig moment! Een heftige tijd voordat je hen/haar in je armen kan sluiten. Maar het is allemaal gelukt! Een fantastische herinnering...

    BeantwoordenVerwijderen